"ดัสกร” แปลว่า
คำว่า “ดัสกร” เป็นคำนามในภาษาไทยที่มีความหมายว่า “ผู้มีมืออันร้ายกาจ” หรือ “ผู้มีมือที่สามารถทำอันตรายได้” โดยทั่วไปแล้วมักใช้ในเชิงเปรียบเทียบเพื่อกล่าวถึงบุคคลที่มีฝีมือเก่งกาจในการทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งจนอาจเป็นอันตรายต่อผู้อื่น หรือมีความสามารถพิเศษที่น่าเกรงขาม
ในการใช้งานจริงในชีวิตประจำวัน คำว่า “ดัสกร” มักจะถูกนำไปใช้ในบริบทที่ค่อนข้างเฉพาะเจาะจง อาจจะใช้ในวรรณคดี ตำนาน หรือการกล่าวถึงบุคคลที่มีความสามารถโดดเด่นในทางใดทางหนึ่งจนเป็นที่เลื่องลือ หรือในบางครั้งก็อาจใช้ในเชิงหยอกล้อเพื่อชมเชยถึงทักษะที่เหนือชั้นของใครบางคน เช่น ช่างฝีมือที่มีความละเอียดประณีต หรือนักกีฬาที่มีความคล่องแคล่วว่องไวเกินใคร
ความหมายและการใช้งาน
คำว่า “ดัสกร” มาจากภาษาสันสกฤต โดย “ทัส” (dasa) แปลว่า มือ และ “กร” (kara) แปลว่า ผู้ทำ หรือ ผู้สร้าง เมื่อรวมกันจึงหมายถึง “ผู้มีมือ” หรือ “ผู้กระทำด้วยมือ” แต่ในบริบทของคำว่า “ดัสกร” มักจะมีความหมายแฝงไปในทางที่เป็นอันตราย หรือมีความสามารถพิเศษที่น่ากลัว
ตัวอย่างการใช้งาน
- ในนิทานพื้นบ้าน อาจกล่าวถึงยักษ์ตนหนึ่งว่าเป็น “ดัสกร” เพราะมีพละกำลังมหาศาลและสามารถทำลายล้างได้
- อาจมีการเปรียบเปรยถึงเชฟที่มีฝีมือในการทำอาหารจนเป็นที่ยอมรับอย่างสูงว่า “เชฟคนนี้ฝีมือระดับดัสกรเลยทีเดียว”
- ในเชิงกีฬา อาจกล่าวถึงนักมวยที่มีหมัดหนักและรวดเร็วจนคู่ต่อสู้เกรงกลัวว่าเป็น “นักมวยดัสกร”
บริบทที่พบบ่อย
คำว่า “ดัสกร” มักพบได้ในงานเขียนประเภทวรรณกรรม นิทานพื้นบ้าน หรือบทกวี เพื่อสร้างภาพลักษณ์ที่น่าเกรงขามหรือมีพลังพิเศษให้กับตัวละคร ในการสื่อสารทั่วไป อาจมีการนำมาใช้บ้างแต่ไม่บ่อยนัก มักจะใช้ในลักษณะของการเปรียบเปรยถึงความสามารถที่โดดเด่นเป็นพิเศษ
“ดัสกร” หมายถึงอะไร?
คำว่า “ดัสกร” หมายถึง ผู้มีมืออันร้ายกาจ หรือผู้ที่มีฝีมือเก่งกาจจนเป็นที่น่าเกรงขาม โดยมักใช้ในเชิงเปรียบเทียบถึงความสามารถพิเศษที่โดดเด่น
“ดัสกร” ใช้ในสถานการณ์ใดบ้าง?
มักใช้ในวรรณคดี นิทาน หรือเมื่อต้องการกล่าวถึงบุคคลที่มีทักษะความสามารถพิเศษอย่างมากในด้านใดด้านหนึ่ง จนอาจเป็นที่น่าประทับใจหรือน่าเกรงขาม
คำว่า “ดัสกร” มีที่มาจากภาษาใด?
คำว่า “ดัสกร” มีรากศัพท์มาจากภาษาสันสกฤต